![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEilQ4wjEtkKrRKK5ukpPxnU7Q-1K6pBwteOrHh8XypvU5WyxMVQjurA3-uC3OpKwPKLE5fKX8LtA8Vx125KZ0_VctfVfFRqMM1URd0NccsjWsyTaHSvwyyonov-QU7bn8D_jfqufbvVJNYh/s320/Cikgu+Thani2.jpg)
Sesetengah pelajar apabila sudah tamat persekolahan, sangat jarang bertemu semula dengan guru mereka. Maklumlah, ada yang sibuk menyambung pelajaran ke peringkat yang lebih tinggi, ada yang masuk Angkatan Tentera Malaysia, ada yang sibuk bekerja dan membina kerjaya serta pelbagai lagi sebab2 peribadi. Mungkin, ada sesetengah guru hanya menjadi guru semasa di sekolah sahaja, namun di luar kawasan sekolah, mereka hanya sebagai orang2 kebanyakan. Berbeza dengan Allahyarham Cikgu Thani, beliau tetap seorang guru walau di mana beliau berada. Aku berani mengatakan begini kerana aku selalu berada di luar kawasan sekolah bersama-sama beliau. Sama ada pergi ke rumahnya di Ampat Tin, pergi ke Port Dickson semasa mesyuarat ABIM dan banyak lagi. Apa yang aku maksudkan beliau sebagai seorang guru walau di mana beliau berada adalah berkenaan jatidiri beliau yang selalu mendidik, tegas, memberi kasih sayang sebagai seorang guru dan selalu menjaga etika2 beliau sebagai seorang guru.
Pernah satu ketika seorang guru di SM Raja Abdullah mempersoalkan mengapa Cikgu Thani sering menerima kunjungan daripada pelajar2 lama beliau walaupun sudah menamatkan persekolahan. Pada aku, bekas2 pelajar tersebut sangat menghargai beliau sebagai seorang guru yang benar2 ikhlas mendidik. Jangan ceritalah tentang berapa banyak duit yang beliau habiskan atas nama perjuangan KRS. Separuh gaji bulanan beliau akan digunakan untuk memastikan aktiviti2 KRS dapat dijalankan. Aku tahu, kerana selalunya di waktu itu ahli2 KRS pergi perkhemahan hanya membayar yuran sekitar RM5 hingga RM10 sahaja (paling mahal & paling jauh) bergantung kepada tempat dan aktiviti yang hendak dijalankan. Perkhemahan pula bukannya di sekolah, malahan tempat2 seperti Hutan Lipur Lentang, Port Dickson, Desaru dan banyak lagi. Kalau hendak diikutkan, dahulu bantuan ko-kurikulum bukannya banyak. Lagipun, diwaktu itu bukannya ada Penolong Kanan Ko-Kurikulum (PK Koko). PK Koko ini merupakan antara jawatan yang baru dalam hierarki guru. Semasa aku bersekolah dulu pun, jawatan ini belum wujud. Lagipun, ko-kurikulum belum di ambil sebagai salah satu penilaian dalam SPM. Begitulah Cikgu Thani, sanggup mengorbankan apa saja miliknya asalkan perjuangannya dalam pendidikan dan KRS mencapai objektif yang diharapkan.
Pernah satu ketika seorang guru di SM Raja Abdullah mempersoalkan mengapa Cikgu Thani sering menerima kunjungan daripada pelajar2 lama beliau walaupun sudah menamatkan persekolahan. Pada aku, bekas2 pelajar tersebut sangat menghargai beliau sebagai seorang guru yang benar2 ikhlas mendidik. Jangan ceritalah tentang berapa banyak duit yang beliau habiskan atas nama perjuangan KRS. Separuh gaji bulanan beliau akan digunakan untuk memastikan aktiviti2 KRS dapat dijalankan. Aku tahu, kerana selalunya di waktu itu ahli2 KRS pergi perkhemahan hanya membayar yuran sekitar RM5 hingga RM10 sahaja (paling mahal & paling jauh) bergantung kepada tempat dan aktiviti yang hendak dijalankan. Perkhemahan pula bukannya di sekolah, malahan tempat2 seperti Hutan Lipur Lentang, Port Dickson, Desaru dan banyak lagi. Kalau hendak diikutkan, dahulu bantuan ko-kurikulum bukannya banyak. Lagipun, diwaktu itu bukannya ada Penolong Kanan Ko-Kurikulum (PK Koko). PK Koko ini merupakan antara jawatan yang baru dalam hierarki guru. Semasa aku bersekolah dulu pun, jawatan ini belum wujud. Lagipun, ko-kurikulum belum di ambil sebagai salah satu penilaian dalam SPM. Begitulah Cikgu Thani, sanggup mengorbankan apa saja miliknya asalkan perjuangannya dalam pendidikan dan KRS mencapai objektif yang diharapkan.
Satu lagi berkenaan uniform KRS. Sepanjang aku menjadi ahli KRS di SM Raja Abdullah, aku hanya membeli 2 helai baju sahaja. Satu T-shirt yang ada tulisan Asshababul Mustaghbal dan satu lagi uniform KPIM yang aku beli semasa di tingkatan 2 (naik pangkatlah sikit waktu ini). Selain daripada itu, baju KRIS dan baju KRS aku tidak beli. Sebaliknya, baju KPIM Cikgu Thani tukar dengan baju KRIS menggunakan sistem barter. Begitu juga semasa baju KRIS kepada baju KRS, ditukar dengan sistem barter. Kalau ikutkan logik, siapa lagi yang hendak membeli baju2 lama tersebut? Aku tahu Cikgu Thani menggunakan duitnya sendiri tetapi aku masih muda ketika itu. Masih lagi belum mempunyai pertimbangan yang dewasa. Aku ambil sebab aku berasa bangga Cikgu Thani seolah-olah menghadiahkan baju tersebut kepada aku dan kawan2. Sayangnya, aku cuma sedar ketika sudahpun bergelar mahasiswa. Rupa2nya hadiah yang diberikan merupakan jerit tangis beliau yang tidak pernah disuarakan. Begitulah keikhlasan Cikgu Thani. Sanggup memberi barang yang paling beliau sayang meskipun beliau susah.
Aku ingin menyatakan di sini bahawa Cikgu Thani tidak pernah hidup mewah walaupun hidupnya senang. Bezakan perkataan 'mewah' dan 'senang'. Mewah bersangkut dengan harta dan kekayaan tetapi senang merupakan apa yang ada dihati. Kaya tidak semestinya senang dan miskin tidak semestinya susah. Semasa pemergian beliau pada tahun 2003 pun, beliau tidak meninggalkan harta yang banyak kepada waris2nya. Cuma beberapa ringgit hasil daripada KWSP, insurans dan gratuiti (yang beliau tidak pernah dapat nikmati) serta sebuah proton waja (pemberian Pak Chu). Namun, apa yang beliau tinggalkan adalah sebuah perjuangan yang harus diteruskan oleh generasi2 baru dalam usaha untuk mendidik anak bangsa untuk menjadi rakyat Malaysia yang terdidik secara menyeluruh dan berkhidmat untuk agama, bangsa dan negara. Sekian.
cikgu mmg diingati selalu... walaupun mereka garang dan juga baik hati...
BalasPadamsaya juga mempunyai guru yg mmg baik..